"Ik zou zo graag kunnen zeggen dat ik mama ben van vier. En toch blijft het in de realiteit moeilijk om het zo te benoemen.", klinkt het.

Charlotte vertelt over hoe ze het verlies van Moon doorleeft en hoe ze haar dochter door laat leven in de rest van haar leven en dat van haar gezin. Op een manier die hen deugd doet.

Ze deelt wat de foto's van Boven de Bolken, de koesterkoffer van het Berrefonds en het koestermoment dat ik met Vlechtwerk voor hen mocht vormgegeven, heeft betekent en blijft betekenen.

Heb je zelf vragen over hoe dit precies in z'n werk gaat? Wil je graag voelen of dit ook voor jou en jouw gezin zachtheid zou kunnen brengen? Contacteer me dan gerust op @vlecht.werk

Liefs,

Fien

Ook dit is verlies:

• scheiden van de moeder of vader van jouw kinderen

• een ziekte of diagnose krijgen

• een vriendschap stopzetten

• veranderen van job

• verhuizen

• verwachtingen of dromen bijstellen

• ...

Rouw is van iedereen. Troost is van iedereen. Uus Knops sluit er telkens haar nieuwsbrief mee af en gelijk heeft ze. Het is wat ons als mensen met elkaar verbindt.

En toch.

Zien we het vaak nog als een eilandje apart. Iets dat we voor onszelf moeten houden. Een strandbal die we voortdurend onderduwen.

Dus ja, ik vraag me luidop af: Wat als we die strandballen nu gewoon eens laten drijven? Die van mij naast die van jou. Wat zou ons dat opleveren? Als we ruimte zouden maken voor pijn, verdriet, verlies op welke manier dan ook en daarmee ook meteen ruimte maken voor plezier, vreugde en geluk? Want het ene bestaat niet zonder het andere.

Ik hoor het graag, wat jou hier brengt. Slide in mijn DM's en deel jouw verhaal met mij. Laat ons mekaar maar leren kennen.

Instagram: @vlecht.werk

Een warm gesprek over een bijzondere vrouw en bovenal over een bijzondere band, die blijft.

De omgeving maakt het ons niet altijd gemakkelijk. Ze verwachten dingen van ons, hebben een mening over hoe we ons verdriet het best aanpakken, vragen misschien dingen van ons waar we helemaal nog niet klaar voor zijn.

Maar naast die omgeving, hebben we ok te dealen met onze eigen innerlijke stem. Die ons al te vaak streng toespreekt: Dat je je nu toch al beter zou moeten voelen, dat je nu toch al in staat zou moeten zijn om het werk te hervatten, dat je nu toch eindelijk eens zou moeten stoppen met wenen of er net mee beginnen. Noem maar op. Die stem die heeft overal een oordeel over.

Ik vertel je graag over de 1%- regel die mij wat meer mildheid bracht, zelfcompassie. Die mij in staat stelt om mijn "innerlijke Bruno" af en toe eens een silencium toe te roepen.

Ik deel die zachte gedachte graag met jou. Hier in deze podcast en op mijn instagrampagina: https://www.instagram.com/vlecht.werk/

Ik vertel graag over hem. Over het verdriet, over hoe hij doorleeft in zo veel kleine dingen die ondertussen zo groots voelen.

Het zijn net vanuit die dingen dat we zes jaar na zijn dood een koesterdag organiseerden. Waarin we niet enkel herinnerden en koesterden wat was, maar ook wat is en wat nog zal komen.

Zelf ook benieuwd wat dat voor jou en jouw verdriet zou kunnen beteken? Volg me, bel me, schrijf me. Ik luister graag naar jouw verhaal:

www.vlechtwerk.be

In deze aflevering verhaalt Alison, haar echtgenoot, papa van haar kinderen en zakenpartner terug.

Ze vertelt hoe Tom doorleeft in Splinter (Gent), haar leven en dat van haar zonen. Daarnaast deelt ze ook hoe zij met verdriet en rouw doorleeft, elke dag opnieuw.

Kom erbij. Zet u. Heel dicht bij dat wat telt. 

En toch.

Als ik met families toeleef naar een afscheidsdag vragen ze zich heel vaak af: Wat hoort nu? Wat verwachten mensen van ons? Wat moeten we doen?

Ik zet daar graag een andere vraag tegenover: Waar heb jij deugd van?

Een afscheidsdag is geen sluitstuk van een weekje "rouwverlof". Het is het begin van alles wat erna komt. De dagen, weken, maanden, jaren zonder. Het is een kans op:

• verbinding met jezelf en anderen

• betekenis geven

• voelen

• zuurstof

Licht en lucht voor elke doodgewone dinsdag die erna volgt.

Laat ons die boodschap vooral samen verspreiden. Want alles begint bij weten. Weten dat er niets moet. Volg me op socials vlecht.werk voor meer inspiratie.

De quote uit tussen de regels komt uit het boek "Wat ik wel doorgeef" van Lies Clercx (uitgeverij Lannoo).

En eerlijk. Ik juich keihard als je ze mij durft stellen.

Ik juich voor de intentie die erachter zit: willen zorgen, willen helpen, willen verbinden met wie het lastig heeft. Schoner kan het niet.

Net daarom stel ik je graag gerust. Je hoeft geen rouwexpert te worden om iemand bij te kunnen staan en/of troost te kunnen brengen. Meer nog, je hebt alles al in jou om datgene te doen waar wie rouwt, deugd van zal hebben. Geloof me vrij.

Ik deel alvast drie woorden die je in jouw gesprekken mee kan nemen en die gegarandeerd zorgen voor meer verbinding, voor meer zachtheid en troost.

Een zegswijze. Een woord. Een uitspraak.

Een gewoonte. Een aandenken. 

Die ogenschijnlijk kleine dingen die van onze mensen onze mensen maakt. 

Ook als ze er niet meer zijn. 

Bovenal dan. 

We nemen ze mee in de stappen die we zetten. 

De keuzes die we maken.

De woorden die over onze lippen rollen. 

De gerechten die we op tafel toveren, de kleren die we dragen, de muziek die we spelen. 

We laten ze door - leven. 

Vertel me wie hij is.

Toon me wie zij was. 

In Doorleefd ga ik in gesprek met mensen die moeten missen. We ontmoeten samen met hen wie er niet meer is. 

In deze aflevering verhaalt Haddy, haar mama Kristin terug.

Kom erbij. Zet u. Heel dicht bij dat wat telt. 

Als storyteller voor Vlechtwerk is het de bevoorrechte positie die ik krijg. Dicht bij verhalen, dicht bij mensen. Want van daaruit mag en kan ik ervaren dat waar mensen samenkomen altijd impact is.

Verhalen zijn daarbij ons meest kostbare goed. Ze zijn wat ons aan mekaar verbindt, over breuklijnen en spanningen heen. Datgene dat ervoor zorgt dat wij ons gezien en gehoord voelen. Of het nu is om de liefde te vieren of het leven te eren.

Ik wil deze bevoorrechte positie graag met jou delen. Vandaar dat vanaf de volgende aflevering de solo- afleveringen afgewisseld zullen worden met de reeks DOORLEEFD. Daarin ga ik in gesprek met mensen die verdriet door - leven en laat ik hen vertellen over hoe zij degene die er niet meer is, met zich meenemen. Laten doorleven.

Zoals de theorie van Continuing Bonds aangeeft is het immers niet omdat wie je graag ziet er niet meer is, dat de relatie/de band die we met die persoon hebben, ook ten einde is. We kunnen bekijken hoe we over de grens van het fysieke heen toch een gevoel van verbondenheid kunnen behouden.

Ooit zullen we immers allemaal verhalen zijn. Een uitspraak. Een anekdote. Een liedje op de radio. Een favoriet recept. Laat ons ze daarom terug verhalen. Degene die we graag zien, maar niet meer fysiek bij ons hebben.

Kijk je al mee uit met mij naar die eerste aflevering van Doorleefd? Daarin leren we Kristin kennen aan de hand van de verhalen van haar dochter, Haddy.

Ik heb er een haat/liefde-verhouding mee. Want hoe leg ik jou uit dat ik door middel van aandacht, tijd en oprecht luisteren jullie verhaal tot in de allerkleinste details vang? Of je nu toeleeft naar jullie trouwdag of afscheid dient te nemen van iemand die je graag ziet.

Voor mij gaat storytelling zo veel verder dan schrijven en spreken. Het is gidsen, meewandelen, gas geven waar mogelijk, remmen waar nodig. Het is terug mogen geven wat ik zie, hoor, voel. Net omdat ik weet dat de echte waarde van ons samenzijn niet enkel en alleen zit in het eindproduct. Allerminst.

Het is onderweg fundamenten leggen voor de al die doodgewone dagen die volgen op die ene grote dag. Op dat huwelijk. Dat afscheidsmoment.

Net omdat het voelen bijblijft. Altijd en overal.

Vertrekkend vanuit de prachtige beeldspraak van Uus die stelt dat rouwen eigenlijk het weven van een rouwtouwtje is, dat op zijn beurt een plek mag krijgen in het weefwerk van ons leven.

De boeken "Casper, een rouwboek" en "Op afstand nabij" vind je alvast hier terug.

Wie hier kapseltips verwacht, moet ik teleurstellen. Ik ben jammergenoeg geboren met twee linkerhanden.

Waar je dan wel naar kan uitkijken? Vlechten met woorden, emoties en mensen. Als mama van drie, ondernemer, West-Vlaming pur sang en mens met rouw in haar rugzak, weef ik met vreugde en verdriet.

En toch.

Benoemen wat ons vaak zo evident lijkt of toch net zo onwaarschijnlijk moeilijk, dat is wat ik als verhalenverteller en zachtmaker voor Vlechtwerk het allerliefste doe.

Net daarom ben jij hier welkom. 

Op deze plek waar we samen kunnen vlechten. 

Met woorden die naar buiten brengen wat diep vanbinnen speelt.

Met emoties van schaterlach tot stille traan.

Met mensen om dicht bij jezelf te komen en van daaruit met anderen te verbinden.

Zet u.

Ge wordt hier gezien.

Graag zelfs.

Liefs,

Fien