Marian:” We hebben inderdaad heel vaak tegen elkaar gezegd, hoe zijn die mensen in hemelsnaam door de screening gekomen?”

Het, in de rapporten positief beschreven, adoptiegezin, kampte eigenlijk met grote problemen. Je kunt je afvragen of de chronisch zieke adoptievader en in haar jeugd misbruikte adoptiemoeder de beste opvoeders waren voor twee afgestane kinderen die na hun geboorte direct terecht kwamen in een kindertehuis. Het werd een opvoeding zonder warmte en liefde en met veel, strikte regels en harde hand.

Gelukkig hadden Rob en Marian elkaar. Hun band is misschien wel het enige mooie wat uit deze adoptie is voortgekomen, zeggen ze zelf. Daarom vertellen ze samen hun verhaal.

Rob: ”Dit is ook iets wat bij ons allebei thuishoort. Dat moeten we samen doen, omdat we elkaar door deze hele situatie heen trekken. Ons hele leven lang, vanaf het begin.”

Hun gezamenlijke verhaal én ieder hun eigen verhaal over zoektochten naar hun moeders, over samen naar archieven gaan en dossiers lezen waarin ze moeilijk te verteren zaken lezen.  

Marian: ”Ik vond het heel confronterend om te lezen dat ze mij niet wilde zien. Dat was echt wel een klap in mijn gezicht.”

Rob: “Wat heel kwetsend is, is dat ik nog steeds een geheim voor haar buitenwereld ben. Ik ben nog steeds het product van schade en schande.”

Samen vertellen ze over de gevolgen van adoptie op hun huidige leven. Hoe leef je met een verleden dat je maar gedeeltelijk kent en waar veel verdriet uit spreekt? Een verleden waardoor je je op je verjaardag moederziel alleen voelt? Is dat nu dat intergenerationele trauma?

Rob:” Mijn verjaardag is toch altijd wel een ding. Want ik zie dan voor mij, zoals mijn moeder dat verteld heeft, dat de medewerkers van de FIOM dus aan haar bed zaten te huilen, dat ze het kind volgende dag meegenomen hadden, mij dus, en op neutraal terrein hadden geplaatst.”

En ze vertellen over wat ze destijds nodig hadden gehad en wat we daar vandaag van kunnen leren.

Marian: “Als je uit zo'n situatie komt als waar wij uitkomen, heb je misschien wel extra liefde en bevestiging nodig. Het gevoel dat je er mag zijn, dat je niet een foutje bent of dat dat dat men zich voor je moet schamen.”

Rob: ”Als er iets meer hulp was geweest, dan was er helemaal geen afstand geweest.”

Marian: ”Ja, ik denk gewoon dat het verhaal verteld moet worden.”

Shownotes:

In deze aflevering komst seksueel misbruik  voor en wordt gesproken over zelfdoding.

Mocht je na het beluisteren van deze podcast professionele hulp nodig hebben of met iemand willen praten ga dan voor seksueel misbruik naar centrumseksueelgeweld.nl of bel 0800-0188

Wil je chatten of praten over zelfdoding ga dan naar 113.nl of bel 113.

Bij beide diensten zitten mensen met wie je gratis en als je wilt anoniem kunt praten.

Afstand en de rol van de Raad voor de Kinderbescherming

https://www.kinderbescherming.nl/themas/a/afstand

Janna Kindertehuis

https://fiom.nl/locatie/janna-kinderhuis-0

St. Hubertus

https://fiom.nl/locatie/st-hubertusvereniging

Adoptiekinderen kwijnen weg in tehuis door moedergemis – Omroep Gelderland

https://www.youtube.com/watch?v=4HtO-tyEz7I

Trudy Scheele- Gertsen

https://www.gld.nl/nieuws/8283555/trudys-baby-werd-afgepakt-omdat-ze-ongehuwd-was

https://fiom.nl/adoptie/afstandsouders/afstandsmoeders-verliezen-hoger-beroep

Kind van de Staat vertelt de  levensverhalen van mensen die na hun geboorte ‘Kinderen van de Staat’ werden en hoe het systeem van afstand en/ of adoptie hun levens voorgoed veranderden.

Email: info@kindvandestaat.nl

Interviews: Georgia Gradenwitz- Kemp en Carine Dorgelo

Vormgeving: Georgia Gradenwitz- Kemp en Sem Gradenwitz

Audionabewerking: Konstantin Johannes van The Sound Republic

Eindredactie, montage en projectleiding: Carine Dorgelo

© 2026 Carine Dorgelo & Georgia Gradenwitz-Kemp, alle rechten voorbehouden

Op ongeveer tweejarige leeftijd kwam Jessica, zonder dat instanties daarvan op de hoogte waren, terecht bij het pleeggezin dat haar adopteerde toen ze 14 jaar was. Als baby was ze al eerder in een gezin geplaatst dat haar, waarschijnlijk vanwege haar gemixte uiterlijk, terugbracht naar de Paula Stichting.

“Er is een maatschappelijk werkster geweest die, denk ik hele goede bedoelingen heeft gehad en gedacht heeft van nou, we moeten dit meisje ergens plaatsen. Die heeft me op een zaterdag naar een gezin gebracht, zonder dat dat gezin op de hoogte was… en daar achtergelaten… dat was een aspirant adoptiegezin.”

Jessica’s jeugd in het pleeggezin was afschuwelijk en zeer onveilig voor Jessica. Er was veel- en extreem geweld.

“Ik had als kind geen enkele dromen. Ik had geen toekomstperspectief. Dus ik herinner me gewoon niet dat ik daarmee bezig ben geweest, met later. Het was voor mij echt elke dag is een dag van overleven. En natuurlijk maakte ik me ook wel zorgen over hoe moet het nou? Want ja, ik zag dat gezin toch een beetje als een soort eindstation.”

In een normale situatie komt een kind dat is afgestaan onder toezicht van de Staat. Dat wil zeggen dat de overheid de voogdij/ verantwoordelijkheid heeft over/ voor dit kind. Als ‘Kind van de Staat’ ben je voor het garanderen van o.a. je veiligheid, je gezondheid en je opvoeding aangewezen op De Raad voor de Kinderbescherming die vanuit de overheid verantwoordelijk is voor deze taak. Jessica is rond haar tweede jaar van de radar van de RvK verdwenen en pas rond haar achtste daar weer in zicht gekomen.

‘Nadat mijn pleegvader gebeld had met de Raad van Kinderbescherming voor een paspoort… zijn ze daar gaan nadenken van hé, d'r is dus een kind… Toen gingen alle registers open van oh jeetje, dan moeten we daar uh onderzoek naar doen… Ik heb rapportages gelezen over dit gezin. Nou, die waren niet oké…”

Na een  leven lang keihard werken, eerst als afleiding o.a. in het maatschappelijk domein, later in verschillende therapieën is Jessica er van overtuigd dat ze meer is dan haar afstands- en adoptieverleden.

“Maak keuzes in jezelf en denk van ik wil onderzoeken wie ben ik nog meer? Want het is doodzonde om een leven te leiden waarin je continu een soort donkere deken om je heen hebt. Je bent veel meer. Het is een onderdeel van je geschiedenis… In die geschiedenis, hoe ontzettend naar die voor sommige mensen ook was, daar zitten ook veel dingen die in je tegenwoordige leven, je kracht zijn, die je power zijn, je superpower zijn.”

Shownotes:

In deze aflevering komst seksueel misbruik voor.

Mocht je na het luisteren van deze podcast steun nodig hebben ga dan naar centrumseksueelgeweld.nl

Of bel gratis en eventueel anoniem 0800-0188.

Daar kun je chatten of praten met mensen die professionele hulp bieden.

Afstand en de rol van de Raad voor de Kinderbescherming

https://www.kinderbescherming.nl/themas/a/afstand

Paula Stichting Oosterbeek

https://www.moviera.nl/geschiedenis-opvang-oosterbeek-in-boek-en-film/

Gevolgen kindermishandeling

https://www.nji.nl/kennis/kindermishandeling/gevolgen-van-kindermishandeling

https://slachtofferwijzer.nl/artikelen/de-gevolgen-van-kindermishandeling

https://www.richtlijnenjeugdhulp.nl/kindermishandeling/wat-is-kindermishandeling

Veiligheid binnen het pleeggezin en seksueel misbruik

https://www.richtlijnenjeugdhulp.nl/pleegzorg/veiligheid-in-pleeggezinnen/veiligheid-in-het-pleeggezin

Dossier Afgestaan Het nieuwe gezin

https://anderetijden.nl/aflevering/996/Dossier-Afgestaan---3-Het-nieuwe-gezin

 Familieopstellingen

https://hellingerinstituut.nl/familieopstellingen/

Kind van de Staat vertelt de levensverhalen van mensen die na hun geboorte ‘Kinderen van de Staat’ werden en hoe het systeem van afstand en/ of adoptie hun levens voorgoed veranderden.

Email: info@kindvandestaat.nl

Interviews: Georgia Gradenwitz-Kemp en Carine Dorgelo

Vormgeving: Georgia Gradenwitz-Kemp en Sem Gradenwitz

Audionabewerking: Konstantin Johannes van The Sound Republic

Eindredactie, montage en projectleiding: Carine Dorgelo

© 2026 Carine Dorgelo & Georgia Gradenwitz-Kemp, alle rechten voorbehouden